Prefabrykat oznacza w dosłownym rozwinięciu słowa „wyrób produkcji maszynowej wykonany wcześniej”.
      W minionym trzydziestoleciu prefabrykaty uległy znaczącemu przeobrażeniu głównie za sprawą rozwoju wiedzy dotyczącej betonu oraz technologii urządzeń formujących je. W świadomości przeciętnego człowieka tkwi wizja prefabrykacji z lat siedemdziesiątych (np. wielka płyta) nacechowana stosowaniem betonów o niskich klasach wytrzymałości (B15, B17.5) uzyskiwanych przy użyciu nie frakcjonowanych kruszyw najczęściej pospółek przy wysokim stosunku w/c (woda/cement), sama zaś produkcja miała charakter polowy. Podstawowym wyznacznikiem produkcji była ilość; odchyłki wymiarowe, nierówności pobocznic, raki, odtłuczenia schodziły na odległy plan.
      Współczesnym prefabrykatom stawia się znacząco wyższe wymagania jakościowe ponieważ dominującym wyznacznikiem jest ich trwałość.

Dynamiczny rozwój sieci kanalizacyjnych oraz wiedzy dotyczącej agresji środowiska, na jakie narażone będą studnie czy rury sprawia, iż współczesny rynek oraz normatywy w oparciu, o które należy produkować stawiają wysoko porzeczkę nam producentom np.:

– Minimalna klasa betonu C30/40.

– Nasiąkliwość betonu poniżej 6%.

– Ciągła zakładowa kontrola produkcji w odniesieniu do deklarowanych cech betonu czy całego wyrobu.

Betonowe studnie kanalizacyjne wykonywane są z następujących prefabrykatów:
– dno studni (1)
– kręgi betonowe (2,4)
– zwężki redukcyjne (5)
– płyty pokrywowe (7)
– płyty redukcyjne (3)
– pierścienie dystansowe (6)

Średnice nominalne studni prefabrykowanych to 1000, 1200, 1500, 2000, 2500 mm.

Podstawowy elementami wyposażenia studni jest:

– komora robocza (część studni pomiędzy spocznikiem w dennicy a spodem elementu przykrywającego lub redukcyjnego)
– element przykrywający (5, 7)

lub (w przypadku studni z kominem włazowym mniejszej średnicy):

– komora robocza
– element redukcyjny (3)
– komin włazowy (4)
– element przykrywający (5)